On Screen

Na het lezen van ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ kon ik niet wachten om het vervolg te lezen. Hoe zou het gaan met Luna en Stijn? Wat nu? De Weduwnaar gaat verder waar het vorige boek op hield. Met een brok in mijn keel vertelt Kluun hoe Carmen wordt begraven en hoe Stijn probeert de draad weer op te pakken. Het kan misschien aan mij liggen, maar de toon en de schrijfstijl van dit deel voelde anders aan. Mogelijk ligt het aan de redacteur of dat een schrijver zijn stijl verfijnt. Tuurlijk Stijn blijft een koppige kerels met zijn dolly’s maar het frisse en directe is er een beetje af. Toch wel jammer. Toch bleef ik lezen en het eerste deel kwam warrig over net als Stijn’s geestelijke toestand terwijl hij zich ergens aan probeert vast te houden.

Het tweede deel van het boek maakt alles goed. Ondertussen had ik Kluun’s weblog al gevonden en in dit gedeelte had ik het idee dat de schrijver óf weinig redactiewerk nodig had of meer in de stijl van zijn debuutroman ging schrijven. En ja, dit boek heeft een heerlijk einde, niet teveel, niet te weinig: precies goed.

Ik wist eigenlijk niet precies wat ik kon verwachten van dit boek behalve dat het de NS Publieksprijs had gekregen en ik eigenlijk toch wel een tikkeltje nieuwsgierig was. In eerste instantie had ik de indruk - gezien de cover en de titel - dat het mogelijk een humoristisch boek zou zijn vol met anekdotes en gezegden. Dus toen het op de schappen van de AH lag tegen een zacht prijsje ging ik toch overstag.

Het was eerst even wennen aan Kluun’s schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort en zijn manier van schrijven is direct tot op het botte af. Toch zorgden de hoofdstukken ervoor dat je snel denkt: ach laten we nog een hoofdstukje doen. Voor dat ik het wist zat ik uren te lezen, tot zeer diep in de nacht terwijl mijn man zich afvroeg waar ik toch bleef.

In ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ worden we compleet in Stijn’s snelle wereld getrokken. Deze stoere macho marketing man kijkt graag naar vrouwen, neemt zijn relatie met zijn Carmen niet echt serieus en ja, Luna, zijn dochtertje is nog zo jong in het begin dat je niet echt een band met haar kunt vormen. Dan krijgt Carmen zeer slecht nieuws: ze heeft een agressieve vorm van borstkanker. Niets meer zal hetzelfde zijn.

In dit boek leef je mee met Stijn en hoe hij zich door het verwerkingsproces worstelt. Van een fanatieke aanpak dat we deze ziekte wel even de grond in boren tot aan het einde van Carmen’s leven… Stijn gaat door alle fases. Desondanks dat ik soms denk dat het hoofdpersonage een enorme hufter is, merk ik aan mezelf dat op het moment dat Stijn tot een bezinning komt je enorm van dit karakter gaat houden. Het einde was flink slikken en zo ontzettend mooi en oprecht geschreven dat zelfs nu - een half jaar later - ik kippevel krijg.

Ik zou ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ bestempelen als onconventioneel geschreven, recht door zee en diep ontroerend. Een absolute aanrader dus.

Na een jaar van nauwelijks iets gelezen te hebben (geboorte van mijn zoon, post-natale depressie en een totaal gebrek aan concentratie) wilde ik mezelf een doel stellen dit jaar: 52 boeken lezen. Ik wissel Engels af met Nederlands en tot dusver, na een half jaar heb ik circa 15 boeken gelezen, dus ik loop wel achter. Maar ik vind dat ik het best wel goed doe aangezien ik ruim drie weken lang niet heb kunnen lezen vanwege een virus in mei. De komende twee weken - naast het lezen - zal ik elke dag een recensie plaatsen van een boek dat ik tot dusver heb gelezen.

Alsof er nog niet genoeg weblogs stonden op dit domein is met ingang van vandaag ook mijn weblog over de boeken dat ik zoal lees online gegaan.