Na het lezen van ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ kon ik niet wachten om het vervolg te lezen. Hoe zou het gaan met Luna en Stijn? Wat nu? De Weduwnaar gaat verder waar het vorige boek op hield. Met een brok in mijn keel vertelt Kluun hoe Carmen wordt begraven en hoe Stijn probeert de draad weer op te pakken. Het kan misschien aan mij liggen, maar de toon en de schrijfstijl van dit deel voelde anders aan. Mogelijk ligt het aan de redacteur of dat een schrijver zijn stijl verfijnt. Tuurlijk Stijn blijft een koppige kerels met zijn dolly’s maar het frisse en directe is er een beetje af. Toch wel jammer. Toch bleef ik lezen en het eerste deel kwam warrig over net als Stijn’s geestelijke toestand terwijl hij zich ergens aan probeert vast te houden.

Het tweede deel van het boek maakt alles goed. Ondertussen had ik Kluun’s weblog al gevonden en in dit gedeelte had ik het idee dat de schrijver óf weinig redactiewerk nodig had of meer in de stijl van zijn debuutroman ging schrijven. En ja, dit boek heeft een heerlijk einde, niet teveel, niet te weinig: precies goed.