On Screen

Een paar jaar geleden was ik enorm fan van de tv serie Sex in the City, dus toen ik een pocket versie zag van het boek waarop de serie is gebaseerd moest ik het natuurlijk kopen. Door diverse omstandigheden stelde ik het uit, maar in maart heb ik het boekje dan eindelijk gelezen.

In eerste instantie verwachtte ik dus meer te lezen over de karakters uit de serie, maar ik herinnerde me er zelf aan dat de serie op dit boek is gebaseerd en dat ze in de serie meer zijn uitgewerkt (en aangepast aan de wensen van de omroep). Het leest heerlijk weg, het koste me een paar pagina’s om te wennen aan de schrijfstijl van de auteur en al snel wilde ik verder lezen. De hoofdstukjes zijn kort, dus je denkt al snel… ah nog eentje dan. Voordat je het weet ben je dan al een half uur verder. Bij dit boek moet je dus niet ‘het’ boek van de serie verwachten, maar het kwam meer op mij over dat ik columns zat te lezen die Carrie schrijft in de serie. Dat is tenslotte haar beroep! Als je dit in je achterhoofd houdt dan heb je erg veel leesplezier aan een verzameling van satirische columns die scherp zijn geschreven.

Het boek Eva van Fredrikson was haar debuut-roman in Zweden. We zien de wereld van Eva door haar ogen net nadat Käin haar andere zoon Abel heeft vermoord. Ze gaat terug naar het paradijs omdat ze een enorme drang voelt om haar eigen origine te achterhalen. Het is een reis waarin ze zichzelf terug vind, maar waar we ook wat meer te weten komen over hoe Fredrikson tegen de bijbelse Eva en Adam aankijkt. De stijl is prachtig en erg intiem. Eva’s gedachten zijn simpel en haar observaties erg natuurlijk. Met plezier begon ik aan deel twee, Het boek Kaïn. Maar na een paar pagina’s vroeg ik me echt af of ik wel het goede boek had. In dit deel is er een enorme verschuiving in het vertellen vanuit het derde gezichtspunt: van subjectief in het eerste deel naar objectief in de andere twee delen.

Dit voelt bijna aan als een stijlbreuk en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat na het verschijnen van dit debuutroman, deze twee delen er bij zijn geschreven. Het BoekEva leest als een boek dat niet deel uit maakt van een trilogie naar mijn gevoel. Het duurde even voordat ik me over dit heen kon zetten, en het boek Kaïn gaf me inzicht in een zeer uniek mens die een zeer hoge prijs betaald voor de broedermoord.

Norea’s verhaal is een mix van de beide boeken. Gelukkig zijn we heel even weer terug bij Adam en Eva, maar later verschuift het verhaal naar Kaïn’s rijk waarover hij regeerde. Norea’s unieke gaven staan voorop, maar deze worden bijna ruw om zeep geholpen door een incident. Toch weet Norea zich te herstellen en vind de weg terug naar haar unieke wereld. Het einde is mooi geschreven en zeer afgerond wat me toch enigzins een bevredigend gevoel gaf over de trilogie als een geheel.

Na het lezen van ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ kon ik niet wachten om het vervolg te lezen. Hoe zou het gaan met Luna en Stijn? Wat nu? De Weduwnaar gaat verder waar het vorige boek op hield. Met een brok in mijn keel vertelt Kluun hoe Carmen wordt begraven en hoe Stijn probeert de draad weer op te pakken. Het kan misschien aan mij liggen, maar de toon en de schrijfstijl van dit deel voelde anders aan. Mogelijk ligt het aan de redacteur of dat een schrijver zijn stijl verfijnt. Tuurlijk Stijn blijft een koppige kerels met zijn dolly’s maar het frisse en directe is er een beetje af. Toch wel jammer. Toch bleef ik lezen en het eerste deel kwam warrig over net als Stijn’s geestelijke toestand terwijl hij zich ergens aan probeert vast te houden.

Het tweede deel van het boek maakt alles goed. Ondertussen had ik Kluun’s weblog al gevonden en in dit gedeelte had ik het idee dat de schrijver óf weinig redactiewerk nodig had of meer in de stijl van zijn debuutroman ging schrijven. En ja, dit boek heeft een heerlijk einde, niet teveel, niet te weinig: precies goed.

Ik wist eigenlijk niet precies wat ik kon verwachten van dit boek behalve dat het de NS Publieksprijs had gekregen en ik eigenlijk toch wel een tikkeltje nieuwsgierig was. In eerste instantie had ik de indruk - gezien de cover en de titel - dat het mogelijk een humoristisch boek zou zijn vol met anekdotes en gezegden. Dus toen het op de schappen van de AH lag tegen een zacht prijsje ging ik toch overstag.

Het was eerst even wennen aan Kluun’s schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort en zijn manier van schrijven is direct tot op het botte af. Toch zorgden de hoofdstukken ervoor dat je snel denkt: ach laten we nog een hoofdstukje doen. Voor dat ik het wist zat ik uren te lezen, tot zeer diep in de nacht terwijl mijn man zich afvroeg waar ik toch bleef.

In ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ worden we compleet in Stijn’s snelle wereld getrokken. Deze stoere macho marketing man kijkt graag naar vrouwen, neemt zijn relatie met zijn Carmen niet echt serieus en ja, Luna, zijn dochtertje is nog zo jong in het begin dat je niet echt een band met haar kunt vormen. Dan krijgt Carmen zeer slecht nieuws: ze heeft een agressieve vorm van borstkanker. Niets meer zal hetzelfde zijn.

In dit boek leef je mee met Stijn en hoe hij zich door het verwerkingsproces worstelt. Van een fanatieke aanpak dat we deze ziekte wel even de grond in boren tot aan het einde van Carmen’s leven… Stijn gaat door alle fases. Desondanks dat ik soms denk dat het hoofdpersonage een enorme hufter is, merk ik aan mezelf dat op het moment dat Stijn tot een bezinning komt je enorm van dit karakter gaat houden. Het einde was flink slikken en zo ontzettend mooi en oprecht geschreven dat zelfs nu - een half jaar later - ik kippevel krijg.

Ik zou ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ bestempelen als onconventioneel geschreven, recht door zee en diep ontroerend. Een absolute aanrader dus.