De Reunie

Korte inleiding:

De aankondiging van een middelbare-schoolreünie zet Sabines leven plotseling op zijn kop. Het rakelt een belangrijke gebeurtenis uit haar jeugd op: de verdwijning van haar klasgenoot Isabel. Ooit waren zij hartsvriendinnen, maar toen Isabel zich ontpopte tot het populairste meisje van de school liet zij Sabine plotseling links liggen. En dat was niet het enige wat zij haar aandeed…
Toch voelt Sabine zich enorm schuldig: misschien zou Isabel nooit verdwenen zijn als Sabine die bewuste dag met Isabel mee naar huis was gefietst.

Nu tien jaar later is er nog steeds dat knagende schuldgevoel en komen er steeds flarden van herinneringen aan die tijd terug. Sabine begint te wroeten in het verleden en komt steeds dichterbij het ware, angstaanjagende verhaal achter Isabels verdwijning.

Mjah. Wat zal ik hiervan eens zeggen. Dit boek kreeg lovende kritieken voor een debuutroman in het volwassen thriller genre, dus ja met een zekere verwachting ging ik lezen. Helaas voor de auteur die ongetwijfeld een echt goed idee had, had ik na hoofdstuk twee wie de dader was en tja, als je aan het einde dus dat bevestigt ziet dan voelde ik me aardig genept.

Het boek leest lekker weg in eenvoudig taalgebruik, maar ik vind niet dat het een stempel als literair verdient. Ik vind met name de manier waarop ze haar karakters uitwerkt behoorlijk slap en voorspellend gedaan. Ze bleef hier teveel op stereotypen hangen: de knappe kerel die bang is dat hij zijn vriendinnetje kwijt raakt, de moedertype die haar zoon fel verdedigt enz. Dit is echt jammer want ik vermoed dat als ze  meer aandacht had besteed aan het ontwikkelen van een een sterke cast aan karakters, ze een hoop kon verbeteren aan het boek op zich. In elk geval dat het te voorspellende niveau, dat is gewoon echt zonde.

Een ander ding dat me enorm stoorde was het niet afronden van verhaallijnen in het boek. Als gouden regel bij het schrijven van mijn eigen werk is dat op het moment dat een karakter niet bijdraagt aan de hoofdlijn van het boek, dan wordt dit karakter afgevoerd. Zulke verhaallijnen leiden alleen maar af en dragen niet echt bij tot een sterk plot. In het boek neemt een relatie een drastische wending, van liefde naar stalken en op zich had dit karakter echt goed kunnen dienen om de lezer op een verkeerd been te zetten, maar op een gegeven moment dacht ik echt: wat draagt deze man nu echt bij? Is hij echt nodig voor het hoofdpersonage om haar conflict te overwinnen? Het antwoord is nee. Dit boek heeft teveel karakters en er zitten teveel onnodige details waardoor ik vaak denk dat de auteur een leuk ideetje had, maar op een gegeven moment het zelf ook niet meer wist.

Ik heb een vermoeden dat deze auteur gewoon kinderboeken moet blijven schrijven en dit genre aan fantastische auteurs als Saskia Noort moet overlaten. Het leek me een leuk uitstapje voor haar, maar dit boek stijgt voor mij niet boven het niveau boeketreeks uit. Ik heb het boek gedoneerd aan iemand anders want ik zal het echt niet nog een keer gaan lezen. Zonde van mijn kastruimte dus.