On Screen

The Little Prince is echt één van mijn favoriete kinderboeken en ik heb het met enorm veel plezier weer opnieuw gelezen.

Het boekje is een klein filosofisch werkje op zicht zelf. Het gaat over een piloot - de verteller - die verhaalt hoe hij na een noodlanding in de woestijn de kleine prins ontmoet. De piloot worstelt in eerste instantie met de kleine prins. Wat moet hij met dat kleine jongetje en zijn vragen aan? Wat kan hij leren van dat kleine prinsje dat plotseling naar hem toe komt lopen als hij bezig is met een andere vraag: hoe overleef ik na deze crash met mijn vliegtuig in de woestijn? De piloot krijgt eigenlijk geen duidelijk antwoord op zijn vraag, bv:

They never say to you, “What does his voice sound like? What games does he love best? Does he collect butterflies?” Instead, they demand “How old is he? How many brothers has he? How much does he weigh? How much money does his father make?” Only from these figures do they think they have learned anything about him.

En zo probeert de piloot te antwoorden. Langzaam beginnen de twee een hechte vriendschap te vormen en heeft het boekwerkje gewoon prachtige en ontroerende citaten die je als de lezer dwingt om even stil te staan bij het leven zelf en hoe we in het leven staan.

What is important cannot be seen. It’s the same as with the flower. If you love a flower that lives on a star, it is sweet to look up at the night sky. All the stars are in bloom. It’s the same as with the water. What you gave me to drink was a kind of music, because of the pulley and the rope…

Maar deze is echt zo ontzettend mooi:

At night, when you look up at the sky, since I shall be living on a star, and since I shall be laughing on a star, for you it will be as if all the stars are laughing. You alone will have stars that can laugh! And when you have got over your loss (for we always do), you’ll be happy to have known me. You will always be my friend. You will want to laugh with me.

Een meesterwerkje en een echte aanrader!