On Screen

The Little Prince is echt één van mijn favoriete kinderboeken en ik heb het met enorm veel plezier weer opnieuw gelezen.

Het boekje is een klein filosofisch werkje op zicht zelf. Het gaat over een piloot - de verteller - die verhaalt hoe hij na een noodlanding in de woestijn de kleine prins ontmoet. De piloot worstelt in eerste instantie met de kleine prins. Wat moet hij met dat kleine jongetje en zijn vragen aan? Wat kan hij leren van dat kleine prinsje dat plotseling naar hem toe komt lopen als hij bezig is met een andere vraag: hoe overleef ik na deze crash met mijn vliegtuig in de woestijn? De piloot krijgt eigenlijk geen duidelijk antwoord op zijn vraag, bv:

They never say to you, “What does his voice sound like? What games does he love best? Does he collect butterflies?” Instead, they demand “How old is he? How many brothers has he? How much does he weigh? How much money does his father make?” Only from these figures do they think they have learned anything about him.

En zo probeert de piloot te antwoorden. Langzaam beginnen de twee een hechte vriendschap te vormen en heeft het boekwerkje gewoon prachtige en ontroerende citaten die je als de lezer dwingt om even stil te staan bij het leven zelf en hoe we in het leven staan.

What is important cannot be seen. It’s the same as with the flower. If you love a flower that lives on a star, it is sweet to look up at the night sky. All the stars are in bloom. It’s the same as with the water. What you gave me to drink was a kind of music, because of the pulley and the rope…

Maar deze is echt zo ontzettend mooi:

At night, when you look up at the sky, since I shall be living on a star, and since I shall be laughing on a star, for you it will be as if all the stars are laughing. You alone will have stars that can laugh! And when you have got over your loss (for we always do), you’ll be happy to have known me. You will always be my friend. You will want to laugh with me.

Een meesterwerkje en een echte aanrader!

Korte inleiding:

De aankondiging van een middelbare-schoolreünie zet Sabines leven plotseling op zijn kop. Het rakelt een belangrijke gebeurtenis uit haar jeugd op: de verdwijning van haar klasgenoot Isabel. Ooit waren zij hartsvriendinnen, maar toen Isabel zich ontpopte tot het populairste meisje van de school liet zij Sabine plotseling links liggen. En dat was niet het enige wat zij haar aandeed…
Toch voelt Sabine zich enorm schuldig: misschien zou Isabel nooit verdwenen zijn als Sabine die bewuste dag met Isabel mee naar huis was gefietst.

Nu tien jaar later is er nog steeds dat knagende schuldgevoel en komen er steeds flarden van herinneringen aan die tijd terug. Sabine begint te wroeten in het verleden en komt steeds dichterbij het ware, angstaanjagende verhaal achter Isabels verdwijning.

Mjah. Wat zal ik hiervan eens zeggen. Dit boek kreeg lovende kritieken voor een debuutroman in het volwassen thriller genre, dus ja met een zekere verwachting ging ik lezen. Helaas voor de auteur die ongetwijfeld een echt goed idee had, had ik na hoofdstuk twee wie de dader was en tja, als je aan het einde dus dat bevestigt ziet dan voelde ik me aardig genept.

Het boek leest lekker weg in eenvoudig taalgebruik, maar ik vind niet dat het een stempel als literair verdient. Ik vind met name de manier waarop ze haar karakters uitwerkt behoorlijk slap en voorspellend gedaan. Ze bleef hier teveel op stereotypen hangen: de knappe kerel die bang is dat hij zijn vriendinnetje kwijt raakt, de moedertype die haar zoon fel verdedigt enz. Dit is echt jammer want ik vermoed dat als ze  meer aandacht had besteed aan het ontwikkelen van een een sterke cast aan karakters, ze een hoop kon verbeteren aan het boek op zich. In elk geval dat het te voorspellende niveau, dat is gewoon echt zonde.

Een ander ding dat me enorm stoorde was het niet afronden van verhaallijnen in het boek. Als gouden regel bij het schrijven van mijn eigen werk is dat op het moment dat een karakter niet bijdraagt aan de hoofdlijn van het boek, dan wordt dit karakter afgevoerd. Zulke verhaallijnen leiden alleen maar af en dragen niet echt bij tot een sterk plot. In het boek neemt een relatie een drastische wending, van liefde naar stalken en op zich had dit karakter echt goed kunnen dienen om de lezer op een verkeerd been te zetten, maar op een gegeven moment dacht ik echt: wat draagt deze man nu echt bij? Is hij echt nodig voor het hoofdpersonage om haar conflict te overwinnen? Het antwoord is nee. Dit boek heeft teveel karakters en er zitten teveel onnodige details waardoor ik vaak denk dat de auteur een leuk ideetje had, maar op een gegeven moment het zelf ook niet meer wist.

Ik heb een vermoeden dat deze auteur gewoon kinderboeken moet blijven schrijven en dit genre aan fantastische auteurs als Saskia Noort moet overlaten. Het leek me een leuk uitstapje voor haar, maar dit boek stijgt voor mij niet boven het niveau boeketreeks uit. Ik heb het boek gedoneerd aan iemand anders want ik zal het echt niet nog een keer gaan lezen. Zonde van mijn kastruimte dus.

Een paar jaar geleden was ik enorm fan van de tv serie Sex in the City, dus toen ik een pocket versie zag van het boek waarop de serie is gebaseerd moest ik het natuurlijk kopen. Door diverse omstandigheden stelde ik het uit, maar in maart heb ik het boekje dan eindelijk gelezen.

In eerste instantie verwachtte ik dus meer te lezen over de karakters uit de serie, maar ik herinnerde me er zelf aan dat de serie op dit boek is gebaseerd en dat ze in de serie meer zijn uitgewerkt (en aangepast aan de wensen van de omroep). Het leest heerlijk weg, het koste me een paar pagina’s om te wennen aan de schrijfstijl van de auteur en al snel wilde ik verder lezen. De hoofdstukjes zijn kort, dus je denkt al snel… ah nog eentje dan. Voordat je het weet ben je dan al een half uur verder. Bij dit boek moet je dus niet ‘het’ boek van de serie verwachten, maar het kwam meer op mij over dat ik columns zat te lezen die Carrie schrijft in de serie. Dat is tenslotte haar beroep! Als je dit in je achterhoofd houdt dan heb je erg veel leesplezier aan een verzameling van satirische columns die scherp zijn geschreven.

Wat een ontzettend gaaf en goed geschreven boek. Ik had heel veel moeite om het opzij te leggen en las wanneer ik maar kon!

Omschrijving:

In 401 B.C., a thundering army of mercenaries, camp followers, dreamers, and glory seekers set off to help a rebellious foreign general named Cyrus. In the months that followed, ten thousand men–trained and hardened in three decades of war in Greece–would engage in pitched battles, witness untold horrors, and begin a desperate march across he desert, over raging rivers, and into the jaws of hell itself. By the time it was over, some would be alive, others dead, and one among them would emerge and the greatest hero of all… In a novel of high adventure and riveting historical drama, Michael Curtis Ford brings to life an amazing true story from Greek antiquity–Xenophon’s march of the ten Thousand. A tale of war and peace, of loyalties and betrayals, and of a soldier’s love for a mysterious and dangerous woman, The Ten Thousand captures the eternal spirit of courage–in the face of impossible odds.

Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Themistogenes—Theo, de adjudant van Xenophon. Vanaf zijn jeugd vertelt Theo hoe hij een vrije man werd door het leven van Xenophon te redden, maar daarna bleven ze vrijwel onafscheidelijk. Michael Curtis Ford neemt je als lezer mee in Athene medio 401 voor Christus en toont in een meesterlijke schrijfkunst hoe Theo en Xenophon uitgroeien van jonge recruut tot een zeer kundige officier. The Ten Thousand verhaalt verder wat ook wordt beschreven door Xenophon in Anabasis. Aangezien Xenophon een pupil van Sokrates is en hij openlijk bewondering toont voor de Spartanen wordt het hem aardig heet onder de voeten in Athene. Een uitnodiging van een vriend om naar Sardes te komen om al huurling te vechten in het leger van van Cyrus (de broer van de koning van Perzië) was iets wat hij niet kon weigeren. Cyrus trof voorbereidingen voor een veldtocht tegen zijn broer Artaxerxes en in 401 nam Xenophon als belangstellende deel aan de veldtocht van Cyrus dit tezamen met ruim tienduizend man Griekse huurtroepen die tegen Artaxerxes ten strijde zou trekken trok. Xenophon was eerst huursoldaat, maar na Cyrus’ dood in de Slag bij Cunaxa werd hij gekozen tot leider van de Griekse troepen, en bracht hij de Tienduizend behouden dwars door het binnenland van Klein-Azië naar Trapezus aan de Zwarte Zee en daarna langs de kust naar Pergamum. The Ten Thousand is een eneverend boek waarin je van alles tegenkomt en je in wordt meegetrokken als lezer: veldslagen, verraad, steniging, overnachting in besneeuwde bergen, collectief zelfmoord plegende dorpen, de grote en kleine problemen van tienduizend huursoldaten en hun officieren. Maar ook liefde, kameraadschap, de prijs van loyaliteit en de drijvende kracht van heimwee.

Dit stuk blijft mijn favoriete passage dat me zo ontzettend aanspreekt:

The agony of hatred, the ecstasy of love. Trite notions, easily separable into their distinct, almost opposite compound parts, sung of by poets and wept at by lovers from time immemorial and undoubtedly for a hundred generations to come. The ecstasy of hatred, the agony of love. A no-less-common state of affairs, though comprehend by fewer numbers, perhaps only the Clearchuses among us: the impetus behind the movers of the world, the creators of killers and bestirrers of humanity. Again, they are sentiments easily divided into their identifiable and perfectly contrasting elements, like gold so assayed by fired as to congeal into pure, glistening droplets, distinguishing itself from the surrounding slag.

Pain, denial, triumph, tears, passion, revenge, betrayal, rapture. To which condition do we ascribe their emotions and motivations, to hatred, or to love? The admixture becomes more dense, more difficult to define, and the two seem to meld seamlessly into each other. Although the two perfect, unalloyed extremes may be easily distinguished, and unskilled poets and petty philosophers will make much of their superficial ability to do so, the twilight region between the two, that murky area that incorporates irreducible elements of both, or perhaps of the third component newly created by the commingling of the others, is much less easily described. Are war and hatred always evil, and love always sublime? There are good men who could, if they wished, live in peace but who choose instead to fight; who could derive joy from lavishing riches on their beloved, but instead spend their wealth on warfare, toiling under the command of Ares rather than of Aphrodite, and even putting the former in service of the latter.

Such is the complexity of humanity, which at times confound even the gods, and ultimately prevents them from being mere celestial puppeteers, from representing the earth as a malleable stage set. The world, in which men live and act, although not totally inexplicable, is not completely rational either. Reason and folly, the foreseen and the unexpected, madness and calm exist side by side, not only between two individuals but within the same person as well, all to different degrees. The contradictions of life, the simultaneous sorrow and relief at parting, the destruction inherent in the creation itself, all these befuddle the mind, as well as illumine it. In my memoir thus far I have written of war and love as two separate entities, unrelated to each other, perhaps even in direct defiance of each other, one the sickness and the other the cure, each pushing and struggling like wrestlers for whom the dusty ring holds room for only one champion, It is time to move beyond such shallow poesy, for this is not life, nor is it my story.

Een fantastisch boek!

Het boek Eva van Fredrikson was haar debuut-roman in Zweden. We zien de wereld van Eva door haar ogen net nadat Käin haar andere zoon Abel heeft vermoord. Ze gaat terug naar het paradijs omdat ze een enorme drang voelt om haar eigen origine te achterhalen. Het is een reis waarin ze zichzelf terug vind, maar waar we ook wat meer te weten komen over hoe Fredrikson tegen de bijbelse Eva en Adam aankijkt. De stijl is prachtig en erg intiem. Eva’s gedachten zijn simpel en haar observaties erg natuurlijk. Met plezier begon ik aan deel twee, Het boek Kaïn. Maar na een paar pagina’s vroeg ik me echt af of ik wel het goede boek had. In dit deel is er een enorme verschuiving in het vertellen vanuit het derde gezichtspunt: van subjectief in het eerste deel naar objectief in de andere twee delen.

Dit voelt bijna aan als een stijlbreuk en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat na het verschijnen van dit debuutroman, deze twee delen er bij zijn geschreven. Het BoekEva leest als een boek dat niet deel uit maakt van een trilogie naar mijn gevoel. Het duurde even voordat ik me over dit heen kon zetten, en het boek Kaïn gaf me inzicht in een zeer uniek mens die een zeer hoge prijs betaald voor de broedermoord.

Norea’s verhaal is een mix van de beide boeken. Gelukkig zijn we heel even weer terug bij Adam en Eva, maar later verschuift het verhaal naar Kaïn’s rijk waarover hij regeerde. Norea’s unieke gaven staan voorop, maar deze worden bijna ruw om zeep geholpen door een incident. Toch weet Norea zich te herstellen en vind de weg terug naar haar unieke wereld. Het einde is mooi geschreven en zeer afgerond wat me toch enigzins een bevredigend gevoel gaf over de trilogie als een geheel.

Na het lezen van ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ kon ik niet wachten om het vervolg te lezen. Hoe zou het gaan met Luna en Stijn? Wat nu? De Weduwnaar gaat verder waar het vorige boek op hield. Met een brok in mijn keel vertelt Kluun hoe Carmen wordt begraven en hoe Stijn probeert de draad weer op te pakken. Het kan misschien aan mij liggen, maar de toon en de schrijfstijl van dit deel voelde anders aan. Mogelijk ligt het aan de redacteur of dat een schrijver zijn stijl verfijnt. Tuurlijk Stijn blijft een koppige kerels met zijn dolly’s maar het frisse en directe is er een beetje af. Toch wel jammer. Toch bleef ik lezen en het eerste deel kwam warrig over net als Stijn’s geestelijke toestand terwijl hij zich ergens aan probeert vast te houden.

Het tweede deel van het boek maakt alles goed. Ondertussen had ik Kluun’s weblog al gevonden en in dit gedeelte had ik het idee dat de schrijver óf weinig redactiewerk nodig had of meer in de stijl van zijn debuutroman ging schrijven. En ja, dit boek heeft een heerlijk einde, niet teveel, niet te weinig: precies goed.

Ik wist eigenlijk niet precies wat ik kon verwachten van dit boek behalve dat het de NS Publieksprijs had gekregen en ik eigenlijk toch wel een tikkeltje nieuwsgierig was. In eerste instantie had ik de indruk - gezien de cover en de titel - dat het mogelijk een humoristisch boek zou zijn vol met anekdotes en gezegden. Dus toen het op de schappen van de AH lag tegen een zacht prijsje ging ik toch overstag.

Het was eerst even wennen aan Kluun’s schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort en zijn manier van schrijven is direct tot op het botte af. Toch zorgden de hoofdstukken ervoor dat je snel denkt: ach laten we nog een hoofdstukje doen. Voor dat ik het wist zat ik uren te lezen, tot zeer diep in de nacht terwijl mijn man zich afvroeg waar ik toch bleef.

In ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ worden we compleet in Stijn’s snelle wereld getrokken. Deze stoere macho marketing man kijkt graag naar vrouwen, neemt zijn relatie met zijn Carmen niet echt serieus en ja, Luna, zijn dochtertje is nog zo jong in het begin dat je niet echt een band met haar kunt vormen. Dan krijgt Carmen zeer slecht nieuws: ze heeft een agressieve vorm van borstkanker. Niets meer zal hetzelfde zijn.

In dit boek leef je mee met Stijn en hoe hij zich door het verwerkingsproces worstelt. Van een fanatieke aanpak dat we deze ziekte wel even de grond in boren tot aan het einde van Carmen’s leven… Stijn gaat door alle fases. Desondanks dat ik soms denk dat het hoofdpersonage een enorme hufter is, merk ik aan mezelf dat op het moment dat Stijn tot een bezinning komt je enorm van dit karakter gaat houden. Het einde was flink slikken en zo ontzettend mooi en oprecht geschreven dat zelfs nu - een half jaar later - ik kippevel krijg.

Ik zou ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ bestempelen als onconventioneel geschreven, recht door zee en diep ontroerend. Een absolute aanrader dus.

Na een jaar van nauwelijks iets gelezen te hebben (geboorte van mijn zoon, post-natale depressie en een totaal gebrek aan concentratie) wilde ik mezelf een doel stellen dit jaar: 52 boeken lezen. Ik wissel Engels af met Nederlands en tot dusver, na een half jaar heb ik circa 15 boeken gelezen, dus ik loop wel achter. Maar ik vind dat ik het best wel goed doe aangezien ik ruim drie weken lang niet heb kunnen lezen vanwege een virus in mei. De komende twee weken - naast het lezen - zal ik elke dag een recensie plaatsen van een boek dat ik tot dusver heb gelezen.